Από την Μεσοποταμία με αγάπη

Islamic-State-Syrian-Pilots-11-Inside-350x198

«Μην καταπιέζετε και δεν θα αισθανθείτε καταπιεσμένοι».

Κοράνι 2: 256

Δεν έχουμε καμία διάθεση να επαναλάβουμε σε αυτό το σημείωμα την χρήση χιλιοειπωμένων κλισέ και κοινότυπων ερμηνευτικών εργαλείων που οι ιδεολογικοί κομισάριοι του συστήματος επιστρατεύουν για να περιγράψουν το φαινόμενο του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIL) ή Νταές, από τα αραβικά αρχικά του. Κι αυτό γιατί επιθυμούμε πάση θυσία να αποστασιοποιηθούμε από το γενικότερο κλίμα τόνωσης του οριενταλιστικού σοβινισμού που καλλιεργείται στους κόλπους της κυρίαρχης διανόησης, η οποία ακόμη και πριν από τις πολύνεκρες επιθέσεις στο Παρίσι, σκόπιμα υπερτόνιζε τους επίπλαστους διαχωρισμούς και τις έμφυτες διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα σε μια βάρβαρη ετερότητα που ορθώνεται απειλητική στην Μεσοποταμία και σε μια «φωτισμένη» και «ορθολογική» Δύση που αντιστέκεται σε αυτή την επίθεση του βάρβαρου τέρατος. Εξάλλου, τέτοιοι διαχωρισμοί μόνο στην ορθή κατανόηση του φαινομένου δεν συμβάλλουν, ενώ έχουν την τάση να μετατρέπονται σε αυτοεκπληρούμενες προφητείες εξαιτίας των στενών σχέσεων που αναπτύσσονται ανάμεσα στους φορείς που κατέχουν την πολιτισμική δύναμη από την μία, και τις ελίτ που συγκεντρώνουν στα χέρια τους την οικονομική και πολιτική δύναμη από την άλλη. Σίγουρα, δεν σκοπεύουμε να αθωώσουμε το Ισλαμικό Κράτος για τις κτηνωδίες που έχει διαπράξει, ούτε πρόκειται να επιδοθούμε σε μια πατερναλιστική, αντί-ιμπεριαλιστική απολογία που θα εστιάζει στην δίκαιη οργή των «ιθαγενών». Ο σκοπός μας δεν είναι να ισχυριστούμε ότι το καθεστώς του Χαλιφάτου δεν είναι «οπισθοδρομικό», όσο να τονίσουμε ότι άλλο τόσο οπισθοδρομικό είναι το κοινωνικό σύστημα της θεσμισμένης ετερονομίας στις καπιταλιστικές μητροπόλεις του Κέντρου, με τις διαφορές που παρατηρούνται ανάμεσα στα δύο συστήματα κυριαρχίας να είναι πιο πολύ ποσοτικές και λιγότερο ποιοτικές αν τις αναλύσουμε από την σκοπιά της ταξικά συνειδητοποιημένης αυτονομίας.

Σε πρώτη φάση, κατά την άποψη μας, η εξουσιαστική διάσταση του πολιτικού Ισλάμ δεν έγκειται στην διάχυτη τρομοκρατία που εξαπολύει το Χαλιφάτο ενάντια στους αντιπάλους του σε Συρία, Ιράκ, αλλά και στις δυτικές χώρες (Καναδάς, Γαλλία). Η βία είναι κοινό γνώρισμα του κοινωνικού ανταγωνισμού και έχει χρησιμοποιηθεί εκτεταμένα στο παρελθόν τόσο από μεσσιανικά κινήματα με θρησκευτική ιδεολογία, όσο και από επαναστατικά κινήματα με κοσμικό χαρακτήρα που υποχρεώθηκαν να έρθουν σε σύγκρουση με τις κατεστημένες εξουσίες. Αναμφίβολα, η μέθοδος που επιλέγει να επιστρατεύσει ένα κίνημα για να αναλάβει δράση στο πεδίο της Κοινωνικής Πάλης, τελεί σε άμεση συνάφεια με τις πολιτικές αξίες και τις αρχές που διέπουν την κοσμοθεωρία του, αλλά και με τους γενικούς προγραμματικούς στόχους που επιθυμεί να φέρει σε πέρας. Από αυτή την άποψη, παίζει ρόλο αν μιλάμε για ενέργειες που προσιδιάζουν στο πρότυπο της ατομικής τρομοκρατίας, ή αν συμφωνούν με κάποιες αξιολογικές προδιαγραφές που σχετίζονται με την συλλογικά οργανωμένη, μαζική βία. Ωστόσο, θα αποτελούσε μάλλον προσπάθεια για μια ιδεολογική υπεραπλούστευση της πραγματικότητας αν ισχυριζόμασταν ότι μόνο τα εξουσιαστικά πολιτικά μορφώματα καταφεύγουν στην χρήση φυσικής βίας ενάντια στους αντιπάλους τους. Ένας ορισμένος βαθμός αντιπαράθεσης με τις εχθρικά διακείμενες κοινωνικές ομάδες, ή μάλλον με τους φυσικούς εκπροσώπους της εξουσίας τους, συνιστά δομική διάσταση του κοινωνικού ανταγωνισμού και επιβάλλεται από την φύση και τα χαρακτηριστικά που αποκτά η Κοινωνική Πάλη στο πλαίσιο μιας ετερόνομης κοινωνίας. Πολλές φορές η ασυμμετρία της δύναμης που βρίσκεται στο επίκεντρο των σχέσεων κυριαρχίας που επικρατούν μέσα στο θεσμικό πλαίσιο του ιεραρχικού κοινωνικού σχηματισμού, αναγκάζει τους κοινωνικούς αγωνιστές να καταφεύγουν ακόμη και σε πράξεις ατομικής τρομοκρατίας, εντάσσοντας ωστόσο αυτές τους τις ενέργειες στις τύχες του ευρύτερου απελευθερωτικού κινήματος και ειλικρινά πιστεύοντας ότι δρουν για λογαριασμό του. Ο βασικός εκφραστής του εξεγερσιακού αναρχισμού Λ. Γκαλεάνι είχε γράψει σχετικά ότι «[…] η ατομική πράξη της εξέγερσης είναι ένα αναγκαίο ενδιάμεσο φαινόμενο που σηματοδοτεί την μετάβαση από το σκέτο ιδανικό ή την θεωρητική σύλληψη, στο εξεγερσιακό κίνημα που έπεται και υποδαυλίζει την φλόγα της νικηφόρας επανάστασης».[i] Ενώ δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και τα λόγια του αναρχικού βομβιστή Εμίλ Ανρί, ο οποίος υπερασπίστηκε την βόμβα που πέταξε μέσα σε ένα ασφυκτικά γεμάτο καφέ των Παρισίων λέγοντας «Η βόμβα στο Καφέ Τέρμινους είναι η απάντηση σε όλες τις παραβιάσεις σας της ελευθερίας, στις συλλήψεις σας, στις κατ’ οίκον έρευνες σας, στους νόμους σας κατά της ελευθεροτυπίας, στις μαζικές εκτοπίσεις σας, στους αποκεφαλισμούς σας. Αλλά, γιατί, ρωτάτε, να επιτεθεί κανείς στους φιλήσυχους θαμώνες του καφέ, που απλά καθόντουσαν και άκουγαν μουσική και που, χωρίς αμφιβολία, δεν ήταν ούτε δικαστές, ούτε βουλευτές, ούτε γραφειοκράτες; Γιατί; Είναι πολύ απλό. Η μπουρζουαζία δεν έκανε διακρίσεις ανάμεσα στους αναρχικούς. Ο Βαγιάν, ένας άνθρωπος μόνος, πέταξε μια βόμβα. Τα εννέα δέκατα των αναρχικών ούτε καν τον γνώριζαν. Αλλά αυτό δεν σήμαινε τίποτα. Οι διώξεις ήταν μαζικές και ο οποιοσδήποτε που είχε τον παραμικρό δεσμό με το αναρχικό κίνημα καταδιώχτηκε. Και αφού θεωρείτε υπεύθυνο έναν ολόκληρο πολιτικό χώρο για τις πράξεις ενός ανθρώπου, και χτυπάτε αδιακρίτως, το ίδιο αδιακρίτως θα χτυπήσουμε και εμείς».[ii]

Όπως και να’ χει, οι αναρχικοί στην Ισπανία δεν φοβήθηκαν να πάρουν τα όπλα προκειμένου να πολεμήσουν ενάντια στις συνασπισμένες ταξικές δυνάμεις της ετερονομίας, ενάντια στον στρατό, τους κληρικούς και το μεγάλο κεφάλαιο. Η ενέργεια τους συνεπαγόταν την καταστολή της βούλησης εκείνης της μερίδας της κοινωνίας που ήταν εχθρικά διακείμενη προς την θέσμιση των συλλογικών οργάνων της αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας σε μαζική κλίμακα. Η πρακτική της βίαιης αντιπαράθεσης, ακόμη κι αν εμφανίζεται ως επιβεβλημένη υπό το πρίσμα της ανάγκης για αυτοάμυνα, ενέχει εξορισμού έναν πρωτόλειο διαχωρισμό ανάμεσα στις αντίπαλες πλευρές που συγκρούονται, ο οποίος βάζει τα όρια της υπό συγκρότηση πολιτικής κοινότητας, επιβάλλοντας μια πρώτη διάκριση μεταξύ αυτών που συμπεριλαμβάνονται και όσων αποκλείονται από τους κόλπους της. Από την άλλη μεριά, θα μπορούσε κάποιος βάσιμα να υποθέσει ότι σε αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται η διαφορά ανάμεσα στο εξουσιαστικό μόρφωμα και την αυτόνομη μορφή κοινωνικής οργάνωσης. Με αυτό εννοούμε ότι είναι η ικανότητα υπέρβασης τούτου του πρωταρχικού διαχωρισμού που επιβάλλεται de facto από τις ανάγκες της Κοινωνικής Πάλης, η οποία χαρακτηρίζει το περιεχόμενο των φαντασιακών σημασιών και των δομών αυτοκυβέρνησης που συγκροτούνται στο πλαίσιο της δημιουργικής πολιτικής πράξης του εξεγερμένου υποκειμένου. Όταν οι μπολσεβίκοι έβαλαν σε εφαρμογή την από-τα-πάνω, βίαιη κολεκτιβοποίηση της γεωργίας με την δημιουργία των κρατικών κολχόζ, η εξουσιαστική αντίληψη τους οδήγησε να υιοθετήσουν σαν επίσημη κυβερνητική πολιτική την συστηματική σφαγή σε βάρος των αγροτών τους οποίους τα γραφειοκρατικά όργανα του κρατικού μηχανισμού αποφάσισαν πως ανήκαν στην τάξη των εύπορων κουλάκων.[iii] Αντίθετα, η αντιεξουσιαστική νοοτροπία των αναρχικών της Ιβηρικής και η προσήλωση τους στις ελευθεριακές πολιτικές αρχές, συνηγορούσαν υπέρ της δια του παραδείγματος προπαγάνδισης των πλεονεκτημάτων της συλλογικής καλλιέργειας των γαιών και της εθελοντικής προσχώρησης των μεμονωμένων αγροτών στις κολεκτίβες. Η φυσική εξόντωση των γαιοκτημόνων ουδέποτε αποτέλεσε συστηματική πρακτική των εξεγερμένων. Αλλά και στον τομέα της βιομηχανίας, έπειτα από τον ένοπλο ξεσηκωμό των προλετάριων και την επικράτηση του κινήματος της αυτοδιαχείρισης στα εργοστάσια, δόθηκε η δυνατότητα στους πρώην διευθυντές να ενταχθούν κανονικά στις νέες δομές της αυτοδιεύθυνσης, υπό τον όρο της εθελοντικής παραίτησης τους από τα προνόμια και τις διευκολύνσεις στα οποία είχαν πρόσβαση ως αποτέλεσμα των αξιωμάτων που κατείχαν στην προηγούμενη κατάσταση.[iv]

Σύμφωνα με τον παραπάνω συλλογισμό, η ακραία ετερόνομη φύση του καθεστώτος του Χαλιφάτου μπορεί να αξιολογηθεί μόνο σε σχέση με τις θεσμοποιημένες δομές συγκέντρωσης δύναμης που έχουν αναδυθεί στις περιοχές που έχει κάτω από την κυριαρχία του. Οποιαδήποτε αξιολογική κρίση που θα επικεντρώνεται μονοδιάστατα στην μέθοδο δράσης είναι ανεπαρκής από την σκοπιά της αυτονομίας και κινδυνεύει να αφομοιωθεί από την επικρατούσα συστημική ιδεολογία που αποβλέπει ρητά στην απονομιμοποίηση της λαϊκής αντιβίας απ’ όπου κι αν προέρχεται και στην συνακόλουθη υπεράσπιση της αναγκαιότητας για την διατήρηση του μονοπωλίου της φυσικής βίας από την κατασταλτική μηχανή του Κράτους. Με αυτόν τον τρόπο άλλωστε μπόρεσε να πάρει σάρκα και οστά το κατάπτυστο ιδεολόγημα της θεωρίας των δύο άκρων, που εκκινώντας από την αφετηρία της έμπρακτης αμφισβήτησης του κρατικού μονοπωλίου της βίας, τσουβαλιάζει σε μία ενιαία κατηγορία την βία του θύτη με αυτή του θύματος, την εγκληματική επίθεση με την αυτοάμυνα, τα πιο ριζικά αντίθετα προτάγματα της αυτονομίας και της αυτοδιεύθυνσης με αυτά της πιο ακραίας ετερονομίας και του νεοναζισμού. Αντίθετα, η αντίληψη μας για το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) θα ήταν πολύ πιο ρεαλιστική αν εξετάζαμε την εκ πρώτης όψεως αξιοπερίεργη σύγκλιση των εξουσιών που παρατηρείται γύρω από το πεδίο της βιοπολιτικής, το οποίο μοιράζονται από κοινού η τεχνοκρατική και η ισλαμική διακυβέρνηση. Ο Π. Κόκμπερν, έχει γράψει άλλωστε σχετικά με την τεράστια δυσαρέσκεια που προκάλεσαν σε μια χώρα αρειμάνιων καπνιστών όπως το Ιράκ, τα δημόσια auto da fe με τσιγάρα και προϊόντα καπνού που οργάνωσε το ΙΚ στα εδάφη που έχει στην κατοχή του.[v] Τα υγειονομικά μέτρα που λαμβάνει το Χαλιφάτο στην επικράτεια του δεν διαφέρουν δραματικά από τα μέτρα για την προστασία της δημόσιας υγείας που επιβάλλει η επιστημονικοφανής τεχνοκρατική διοίκηση στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες (ΑΚΧ). Για παράδειγμα, η απαγόρευση του καπνίσματος σε αμφότερες τις περιπτώσεις αφορά κυρίως τους δημόσιους χώρους, αφού είναι πρακτικά αδύνατο για το καθεστώς του Χαλιφάτου να γνωρίζει τι κάνει ο καθένας πίσω από τις κλειστές πόρτες της οικίας του. Ισχύει ακόμη η απαγόρευση ενάντια στις ναρκωτικές ουσίες που στο Χαλιφάτο επισύρει πολύ πιο ακραίες ποινές απ’ ότι στις κοινοβουλευτικές χούντες του καπιταλιστικού Κέντρου, ενώ οι σαλαφιστές επεκτείνουν τις επίσημες απαγορεύσεις στο αλκοόλ, την κατανάλωση χοιρινού κρέατος, κλπ. Πριν βιαστούμε να αναφωνήσουμε με περισσή αγανάκτηση ότι το ΙΚ έχει καθιερώσει έναν ιδιότυπο ολοκληρωτισμό στην επικράτεια του, καλό θα ήταν να αναρωτηθούμε μήπως οι τεχνοκράτες στις ΑΚΧ δεν βαδίζουν ακριβώς στον ίδιο δρόμο, επικαλούμενοι ψευδο-επιστημονικά κριτήρια για την επιβολή άνωθεν ιεραρχικών προτύπων στην ατομική συμπεριφορά του καθενός από εμάς, ακόμη και σε ζητήματα που υποτίθεται ότι εμπίπτουν στην «απαραβίαστη», και θεοποιημένη από τον φιλελευθερισμό, σφαίρα του ιδιωτικού.[vi]

Από αυτή την άποψη, η Ροτζάβα είναι χίλιες φορές πιο επικίνδυνη για την υπερεθνική ελίτ και η ύπαρξη της κομούνας των Κούρδων είναι πολύ πιο ασύμβατη με την αναπαραγωγή της κυριαρχίας της στην περιοχή, απ’ όσο είναι το Ισλαμικό Κράτος. Φυσικά, δεν χρειάζεται να πούμε ότι το να εμμένουμε σε μια ερμηνεία του Ισλαμικού Κράτους με όρους «οργάνωσης» μπορεί μόνο να συσκοτίσει τα πράγματα, αφού ουδόλως ανταποκρίνεται στα πραγματικά γεωπολιτικά δεδομένα που έχει δημιουργήσει στο έδαφος η Κοινωνική Πάλη, ούτε συμβαδίζει με την αντίληψη που έχουν για το ΙΚ οι απανταχού οπαδοί του ριζοσπαστικού πολιτικού Ισλάμ. Το Χαλιφάτο έχει επιβάλλει την κυριαρχία του σε μια γεωγραφική έκταση ίση με εκείνη της Βρετανίας, μέσα στην οποία ζούνε περίπου έξι εκατομμύρια άνθρωποι.[vii] Στην επικράτεια του, έχει αναπτύξει δομές κανονικού κράτους, συνεχίζοντας την λειτουργία όσων δημόσιων υπηρεσιών κληρονόμησε από το προηγούμενο καθεστώς και δεν αντιβαίνουν στη δική του ερμηνεία του Ισλάμ και συγκροτώντας καινούριους κρατικούς οργανισμούς, που χρειάζονται για την δημιουργία των κοινωνικών προϋποθέσεων επιβολής ενός αυθεντικά ισλαμικού τρόπου ζωής στην περιοχή. Η βολική εξήγηση των ακριβοπληρωμένων αγγλοσαξόνων εμπειρογνωμόνων ότι το ΙΚ επέβαλλε την εξουσία του στα κατακτημένα εδάφη αποκλειστικά και μόνο με την μέθοδο της ωμής βίας εμπεριέχει μια δόση αλήθειας, στον βαθμό που το καθεστώς που έχει εγκαθιδρύσει του ΙΚ στο Ιράκ και στο ας-Σαμ είναι απολυταρχικό. Ωστόσο, κατά ένα μεγάλο μέρος Η άποψη αυτή είναι παραπλανητική, αφού το Χαλιφάτο έχει ήδη προλάβει να δημιουργήσει ένα στρώμα δημοσίων υπαλλήλων, επαγγελματιών μαχητών και νομομαθών ισλαμιστών αξιωματούχων που είναι αφοσιωμένοι και ταξικά εξαρτημένοι από την «ευσεβή» διακυβέρνηση του, ενώ έχει συνάψει συμμαχίες και με τις τοπικές σουνιτικές φυλές, οι οποίες απεχθάνονται την σιιτική κυβέρνηση της Βαγδάτης εξαιτίας του μακριού ιστορικού μαζικών δολοφονιών, συστηματικών κοινωνικών διακρίσεων και κακομεταχείρισης που υπέστησαν στα χέρια των κυβερνώντων σιιτών από το 2003 και μετά. Μάλιστα, η κατάργηση των πολιτικών συνόρων μεταξύ Ιράκ και Συρίας, εκτός από επιβεβλημένη από τον θεολογικό κανόνα, είναι και μια προσεκτικά σχεδιασμένη κίνηση ευφυούς πολιτικής τακτικής, αφού εξυπηρετεί την ανατροπή των δυσμενών για τους σουνίτες δημογραφικών δεδομένων που αναπαρήγαγαν το καθεστώς της υποτέλειας τους στο Ιράκ. Χαρακτηριστικά, να αναφέρουμε ότι ενώ στο Ιράκ οι σουνίτες είναι θρησκευτική και κοινωνική μειονότητα και το αριθμητικό βάρος τους δεν υπερβαίνει το 20% του συνολικού πληθυσμού, στην Συρία οι σουνίτες συνιστούν το 74% του συνόλου. Η ένωση των σουνιτικών κοινοτήτων υπό την αιγίδα του ΙΚ αίφνης δύναται να δημιουργήσει μια συνεκτική πολιτική δύναμη που θα αποτελείται από το 50% του πληθυσμού της περιοχής. Από την άλλη, ούτε η άποψη ότι το ΙΚ απέκτησε τα βαρέα όπλα που έχει στην διάθεση του επειδή κατέλαβε αποθήκες με πολεμικό υλικό που είχαν αποστείλει οι ΗΠΑ στον ιρακινό στρατό, μπορεί να εξηγήσει ικανοποιητικά την συνεχή ροή οπλισμού προς τους μαχητές του ΙΚ και την διατήρηση του αξιόμαχου των δυνάμεων τους παρά το γεγονός ότι, φαινομενικά τουλάχιστον, το Χαλιφάτο βρίσκεται σε πόλεμο με σύσσωμη την υπερεθνική ελίτ, τους συμμάχους και τους αντιπάλους της (Ρωσία, Ιράν). Τα χρήματα που καλύπτουν τις δαπάνες για την αγορά όπλων καθώς και για την τακτική πληρωμή των μισθών των μαχητών και των δημόσιων υπαλλήλων, των νομομαθών και των αξιωματούχων του κρατικού μορφώματος προέρχονται από την παράνομη πώληση του πετρελαίου που παράγεται στις πετρελαιοπηγές της Συρίας και του Ιράκ σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες και τους λαθρεμπόρους από την γειτονική Τουρκία, οι οποίοι έχουν αναλάβει με τις πλάτες του τουρκικού κράτους να προωθήσουν το «ισλαμιστικό» πετρέλαιο στις διεθνείς αγορές. Το λαθρεμπόριο αυτό αποφέρει τεράστια εισοδήματα στο ΙΚ, δίνοντας του την δυνατότητα να ανανεώνει το οπλοστάσιο του, αλλά και να απαλύνει την φορολογία στο εσωτερικό των περιοχών που διοικεί, κερδίζοντας έτσι την συμπάθεια των κοινωνικών στρωμάτων που έχει κάτω από τον έλεγχο του.[viii]

Εξάλλου, είναι σημαντικό να τονίσουμε αναφορικά με την «εξωτερική» πολιτική του ΙΚ, πως η ανακήρυξη του Χαλιφάτου από τον Αλ-Μπαγκντάντι έγινε σύμφωνα με όλους τους τυπικούς κανόνες και τις θεολογικές αναφορές που προϋποθέτει η επίσημη ισλαμική παράδοση.[ix] Επιδεικνύοντας σχολαστική μέριμνα για την τυπική εκπλήρωση όλων των θεολογικών προϋποθέσεων που καθορίζουν την εγκυρότητα της ανακήρυξης του Χαλιφάτου, ο Αλ-Μπαγκντάντι και οι λακέδες του διεκδικούν για λογαριασμό τους την ιδεολογική και πολιτική πρωτοκαθεδρία στην οικουμενική κοινότητα των μουσουλμάνων, την λεγόμενη Ούμα (Al-Ummah). Με άλλα λόγια, απευθύνουν απευθείας έκκληση προς τους εκατοντάδες χιλιάδες ριζοσπάστες μουσουλμάνους ανά την υφήλιο και εγείρουν μια βάσιμη θεολογικά αξίωση για την υποβολή δήλωσης πίστης και υποταγής από μέρους τους στον «ηγέτη των πιστών», είτε αυτή εκφράζεται εμπράκτως με την μετάβαση στις ισλαμικές κτήσεις του ΙΚ, εν είδει προσκυνήματος, και την συμμετοχή τους στον πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη, ή με την πολυεπίπεδη στήριξη της πολιτικής του Χαλιφάτου στις χώρες της δύσης. Το κάλεσμα για μαζική μετοίκιση και μετεγκατάσταση στην «γη του Ισλάμ» που απευθύνουν οι ηγέτες του ΙΚ προς τους απανταχού μουσουλμάνους δεν διαφέρει σε τίποτα από τις φανατισμένες ιδεολογικές εκκλήσεις των Παπών του καθολικισμού προς τους χριστιανούς του Μεσαίωνα να αποτολμήσουν το σταυροφορικό προσκύνημα στους αγίους τόπους, να πολεμήσουν για την πίστη τους ενάντια στους μουσουλμάνους που περικύκλωναν τα χριστιανικά βασίλεια της Παλαιστίνης και της Συρίας και με αυτόν τον τρόπο να εξαγοράσουν την άφεση του «υψίστου» για τις αμαρτίες που είχαν διαπράξει στην Ευρώπη.[x] Για τους οπαδούς του ριζοσπαστικού Ισλάμ σε όλο τον κόσμο, η πρωτεύουσα του Χαλιφάτου Ράκκα παίζει ρόλο αντίστοιχο με αυτόν που έπαιζε η Μόσχα στην κοσμοθεωρία και το σύστημα αξιών των κομμουνιστών όπου γης.

Επιπλέον, ενώ οι Κούρδοι και οι Άραβες των καντονιών της βόρειας Συρίας είχαν να αντιμετωπίσουν από την πρώτη μέρα την περικύκλωση τους από εχθρικές στρατιωτικές δυνάμεις και την επιβολή ενός καθολικού εμπάργκο από την μεριά των απροσπέλαστων για αυτούς τουρκικών συνόρων, το ΙΚ μπορεί να υπολογίζει στην αμέριστη βοήθεια της Τουρκίας, της Ιορδανίας και των μοναρχιών του Κόλπου, που περιμένουν από αυτό να ανατρέψει τον ενοχλητικό Άσαντ, που είναι ο τελευταίος μπααθιστής ηγέτης του αραβικού κόσμου, και να ηγηθεί της σουνιτικής αντεπανάστασης ενάντια στην στρατηγική ηγεμονία του σιιτικού Ιράν στην ευρύτερη περιφέρεια της Μέσης Ανατολής. Πέρα από τις αυτάρεσκες, οριενταλιστικού τύπου «αναλύσεις» που εκλαμβάνουν την έχθρα ανάμεσα στο σαουδαραβικό μπλοκ και τον φιλοϊρανικό συνασπισμό σαν ένδειξη ενός τυφλού και ανορθολογικού θρησκευτικού σεχταρισμού, θα πρέπει εδώ να διευκρινίσουμε ότι η ιδεολογική αντιπαλότητα ανάμεσα στους δύο κύριους κλάδους της ισλαμικής σκέψης μετουσιώθηκε με το πέρασμα των αιώνων σε πραγματικές δομές καταπίεσης και ιεραρχίας, καθώς επίσης και σε πολύ πραγματικά κοινωνικά προνόμια και ταξικά συμφέροντα. Έτσι στις μέρες μας έφτασε να εκφράζει με μια υπαρκτή κοινωνική σύγκρουση, ντυμένη με θρησκευτικό περίβλημα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η αλληλεπίδραση με τις δομές ετεροκαθορισμού και κυριαρχίας που εκτρέφει ο συστημικός ιμπεριαλισμός σε οικουμενική κλίμακα, στην μεριά των σουνιτών οδήγησε στην ανάδυση των πελατειακών καθεστώτων των μοναρχιών του Κόλπου, που υποτάσσονται άνευ όρων στα συμφέροντα της υπερεθνικής ελίτ κι ενσαρκώνουν την πιο μαύρη κοινωνική αντίδραση σε όλα τα επίπεδα, ενώ από την πλευρά του σιιτικού Ισλάμ, το οποίο κατά παράδοση έχει αναλάβει να εκπροσωπεί την μερίδα των καταπιεσμένων και των μη-προνομιούχων, η εξάρτηση από τις καπιταλιστικές μητροπόλεις οδήγησε στην έκρηξη μιας πρωτόγνωρης λαϊκής επανάστασης με ξεκάθαρο αντιμπεριαλιστικό χαρακτήρα, που ακόμα και ο Φουκώ θεώρησε σκόπιμο να την παρακολουθήσει από κοντά, να την καταγράψει και να την μελετήσει.[xi]

Όπως και να έχει, η σχέση του ΙΚ με τις ΑΚΧ είναι μια σχέση αγάπης και μίσους. Η υπερεθνική ελίτ δεν ανησυχεί διόλου από το ενδεχόμενο της αύξησης της επιρροής του ριζοσπαστικού Ισλάμ ανάμεσα στις κοινότητες των μεταναστών από το Μαγκρέμπ και την Μ. Ανατολή. Όπως και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, με την δράση της κόντρα στο σοσιαλιστικό κίνημα του αραβικού εθνικισμού, η ισλαμιστική αντιπολίτευση δρα ως ισχυρός ανασταλτικός παράγοντας ενάντια στην ανάτπυξη ενός ισχυρού κινήματος για την ταξική απελευθέρωση που θα συμπεριλαμβάνει στους κόλπους του την μουσουλμανική υποτάξη των πόλεων. Απεναντίας, ο ριζοσπαστισμός που σχετίζεται με την θρησκευτική μισαλλοδοξία από την μία προσφέρεται για εξαγωγή στην πολύπαθη Μέση Ανατολή και, από την άλλη, παρέχει το ιδεολογικό άλλοθι με την μορφή του αντισημιτισμού, για την εντατικοποίηση της αστυνόμευσης στο εσωτερικό με την παρουσία ενός εσωτερικού εχθρού και την επιβολή ενός άτυπου καθεστώτος ταξικών διακρίσεων σε βάρος των μουσουλμανικών προλεταριακών στρωμάτων. Κι αν οι μουσουλμάνοι προλετάριοι καταφεύγουν στην τρομοκρατία, οι μεμονωμένες πράξεις ατομικής τρομοκρατίας ουδέποτε μπόρεσαν να ανατρέψουν τις θεσμισμένες εξουσίες. Στην καλύτερη περίπτωση, το μόνο που κατάφερε ήταν να τις ενδυναμώσει, ή να τις αφήσει ανέπαφες, ακόμα και σε εκείνες τις περιπτώσεις που κατάφερε να εξοντώσει αυτόν ή εκείνον τον φυσικό εκπρόσωπο τους.

[i] L. Galleani, The End of Anarchism?, http://theanarchistlibrary.org/library/luigi-galleani-the-end-of-anarchism, σελ. 54.

[ii] E. Henry, Defense Speech, https://www.marxists.org/reference/archive/henry/1894/defence-speech.htm.

[iii] I. Deutscher, Stalin (Pelican Books), σελ. 324.

[iv] S. Dolgoff, Αναρχικές Κολλεκτίβες (Διεθνής Βιβλιοθήκη), σελ. 170-183.

[v] P. Cockburn, Η Επιστροφή των Τζιχαντιστών (Μεταίχμιο), σελ. 66.

[vi] Παραπέμπουμε εδώ τον αναγνώστη στην κριτική που ασκεί ο Τερζάκης στο ψευδοεπιστημονικό υπόβαθρο που χρησιμοποιείται κατά κόρον από την τεχνοκρατική διακυβέρνηση για να δικαιολογήσει απαγορεύσεις που επιβάλλονται για λόγους δημόσιας υγείας και περιστέλλουν διαρκώς την σφαίρα του ιδιωτικού. Χαρακτηριστική αυτή της τάσης προς έναν αυξανόμενο τεχνοκρατικό αυταρχισμό η αμφισβητήσιμη επιστημονικά έννοια του «παθητικού καπνίσματος». Αξίζει εδώ να αναφέρουμε ότι το πρώτο καθεστώς ιστορικά που ενδιαφέρθηκε για την θέσπιση μέτρων προστασίας της δημόσιας υγείας, ήταν το ναζιστικό καθεστώς στην Γερμανία του μεσοπολέμου. Για περισσότερα, Φ. Τερζάκης, Ο αναρχισμός στον κομμουνισμό (Πανοπτικόν), σελ.120-128.

[vii] ISIS controls an area the size of Britain, http://english.alarabiya.net/en/News/middle-east/2014/11/28/ISIS-controls-an-area-the-size-of-Britain-Syria-expert.html.

[viii] S. Lendman, Turkey refines and sells stolen Syrian and Iraqi oil for ISIS, http://www.globalresearch.ca/turkey-refines-and-sells-stolen-syrian-and-iraqi-oil-for-isis/5492393.

[ix] Για παράδειγμα, ο Αλ-Μπαγκντάντι παρουσίασε αποδείξεις ότι κατάγεται από την αραβική φυλή των Κουραϊς, την φυλή από την οποία καταγόταν και ο Μωάμεθ και κυβερνούσε την Μέκκα την εποχή του «προφήτη», και αποτελεί προϋπόθεση για την νομιμότητα της αξίωσης του στο θρησκευτικό και παράλληλα ανώτατο πολιτικό αξίωμα του Χαλίφη των μουσουλμάνων. Στο What ISIS really wants, http://www.theatlantic.com/magazine/archive/2015/03/what-isis-really-wants/384980/.

[x] Τζ. Χάρρις, Το Βυζάντιο και οι Σταυροφορίες (Ωκεανίδα), σελ. 125-163.

[xi] J. Afari & K.B. Anderson, Revisiting Foucault and the Iranian Revolution, http://newpol.org/content/revisiting-foucault-and-iranian-revolution.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s