Ιστορία μιας γενοκτονίας

kill them all

Ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου συγκεντρώνει τους ανώτερους διοικητές του και τους ανακοινώνει: «Σύντροφοι, αύριο το πρωί στις 06.00 θα καταλάβουμε την κυβέρνηση»
Για μια στιγμή επικρατεί σιωπή. Στη συνέχεια, το ακροατήριο ξεσπά σ’ ένα υστερικό γέλιο.
«Γιατί θα πρέπει ο στρατός να ασχοληθεί με τέτοια πράγματα όπως ένα πραξικόπημα; Ούτως ή άλλως εμείς κυβερνάμε το Ισραήλ”!

Παλιό ισραηλινό ανέκδοτο

 

Πολλοί είναι εκείνοι που θα διαφωνούσαν με την χρήση του όρου «γενοκτονία» για να περιγράψουμε το περιεχόμενο της ισραηλοπαλαιστινιακής διαμάχης σε όλη την ιστορικοπολιτική διάσταση της. Δεν μιλάμε εδώ μόνο για τους γνωστούς φιλοσιωνιστές εγκάθετους στα ΜΜΕ, αλλά και για εκείνους τους πολιτικούς αναλυτές, διεθνολόγους κι «εμπειρογνώμονες» που διεκδικούν εύσημα «επιστημονικής αντικειμενικότητας», διατεινόμενοι ότι η αμεροληψία συνίσταται στο να μην παίρνει κανείς σαφή πολιτική θέση ανεξαρτήτως των συνθηκών και των παραμέτρων του προβλήματος που έχει μπροστά του. Από την μεριά μας, θεωρούμε ότι ο ίδιος ο όρος «διαμάχη» είναι ιδεολογικά φορτισμένος και προορίζεται για να εξυπηρετήσει τις πολιτικές σκοπιμότητες των σιωνιστών κατακτητών. Αυτό που συμβαίνει εδώ και εκατό περίπου χρόνια στην Παλαιστίνη δεν είναι μια αμφίρροπη αναμέτρηση ανάμεσα σε δυο μέρη με συμμετρική δύναμη, αλλά ένα συνεχιζόμενο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, μια παρατεταμένη πολεμική εκστρατεία με στόχο τη συστηματική εξολόθρευση ή τον εξανδραποδισμό ενός ολόκληρου λαού από τις πατρογονικές εστίες του. Ο όρος «γενοκτονία» μας βοηθά να συλλάβουμε την μεθοδική αυτή εκστρατεία σε όλο το ιστορικό βάθος της, την δημιουργία από το μηδέν του σιωνιστικού μορφώματος μέσα από τον μαζικό εκτοπισμό των Αράβων με πολεμικές επιχειρήσεις ευρείας κλίμακας, ή μέσω της μεθοδικής απαλλοτρίωσης της γης τους και την ενσωμάτωση της σε θύλακες εβραϊκών εποικισμών που ακρωτηριάζουν τα Παλαιστινιακά εδάφη. Χάρη στον συνδυασμό και την επιδέξια εναλλαγή των δύο αυτών πρακτικών από το παγκόσμιο Σιωνιστικό κίνημα, δημιουργήθηκαν τα πληθυσμιακά κι εδαφικά fait accompli που οδήγησαν τελικά στην διπλωματική αναγνώριση του Κράτους του Ισραήλ ως πολιτικής «πραγματικότητας». Αυτή η «πραγματικότητα» της ύπαρξης μιας εβραϊκής εθνικής εστίας στην Παλαιστίνη, με την σειρά της έχει δημιουργήσει νέα γεωπολιτικά δεδομένα που στο όνομα της ασφάλειας και του εθνικού συμφέροντος του ισραηλινού Κράτους, έχουν μετατρέψει τους Παλαιστίνιους σε έναν λαό-φάντασμα, καταπιεσμένο, εξόριστο και ακρωτηριασμένο.

Μια απλή επισκόπηση της ραγδαίας ανατροπής των δημογραφικών ισορροπιών ανάμεσα στον αραβικό πληθυσμό και το εβραϊκό στοιχείο στο εσωτερικό της Παλαιστίνης στο διάστημα από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα μέχρι και σήμερα, αρκεί για να τεκμηριώσει εμπειρικά το προμελετημένο έγκλημα της αργής εξαφάνισης ενός ολόκληρου λαού από προσώπου γης. Xαρακτηριστικά, αναφέρουμε ότι το 1914 η εβραϊκή κοινότητα της Παλαιστίνης αποτελούσε το 7,6% του συνολικού πληθυσμού της περιοχής. Το 2005 η αναλογία αυτή έχει φτάσει στο 50,7% σε όλη την έκταση της Παλαιστίνης περιλαμβανόμενων των κατεχόμενων Παλαιστινιακών περιοχών αλλά και των Συριακών υψιπέδων του Γκολάν και το 79% στα κατεχόμενα από τους σιωνιστές εδάφη εντός του Ισραήλ.i Το έγκλημα αυτό ξεκίνησε από τις μαζικές εκκαθαρίσεις του ισραηλινού «πολέμου της ανεξαρτησίας» του 1947 και αναπαράγεται με την στρατιωτική κατοχή της Γάζας και της Δυτικής Όχθης και τους ρατσιστικούς Θεμελιώδεις Νόμους που διασφαλίζουν τον εβραϊκό χαρακτήρα του Κράτους του Ισραήλ.ii Μιλούμε λοιπόν για γενοκτονία γιατί η εθνοκάθαρση των Παλαιστινιακών εδαφών από τον Αραβικό πληθυσμό που κατοικούσε εκεί αποτέλεσε την αναγκαία συνθήκη για την ίδρυση ενός εβραϊκού κράτους στην περιοχή. Η σύγχρονη μετασιωνιστική ιστοριογραφία έχει αποδείξει επαρκώς ότι η εθνοκάθαρση των γηγενών Παλαιστίνιων ξεκίνησε από το 1947 με την μαζική εκκαθάριση (φυσική εξόντωση ή μαζικός εκτοπισμός) του μεγαλύτερου μέρους του Αραβικού πληθυσμού της Παλαιστίνης και την απαλλοτρίωση των εδαφών και περιουσιών τους. Το επιχείρημα που αναμασά διαρκώς η σιωνιστική προπαγάνδα είναι ότι οι ηττημένοι Παλαιστίνιοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τα χωριά τους εθελοντικά διότι δεν ήταν διατεθειμένοι να συμβιώσουν ειρηνικά με τους εβραίους «σε μια κοινή πατρίδα». Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι ότι η αμείλικτη τρομοκρατία της Ιργκούν και της Χαγκάνα ανάγκασε τους Παλαιστίνιους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους για να μην βρεθούν σφαγμένοι κι αυτοί όπως οι κάτοικοι του Ντέιρ Γιασσίν (254 άμαχοι χωρικοί σφαγμένοι από τους ισραηλινούς τρομοκράτες), καθώς και η απατηλή υπόσχεση των εβραίων εποίκων ότι η φυγή τους θα ήταν προσωρινή και ότι το νεοσύστατο εβραϊκό κράτος θα τους επέτρεπε να επανακάμψουν στις εστίες τους μετά την παύση των εχθροπραξιών.iii Η ορθότητα αυτού του ισχυρισμού αποδεικνύεται από την μετέπειτα αδιάλλακτη στάση που κράτησε το Κράτος του Ισραήλ ως προς το ζήτημα της επιστροφής των προσφύγων. Αν το «πολιτισμένο» και «δημοκρατικό» Ισραήλ δεν επιθυμεί και ποτέ δεν επιδίωξε την εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης από τους Άραβες, θα πρέπει να αναρωτηθούμε για ποιους λόγους εδώ και 70 χρόνια οι σιωνιστικές κυβερνήσεις εμμένουν στην πάγια διπλωματική θέση τους ότι αποκλείεται οποιαδήποτε συζήτηση για επιστροφή των προσφύγων από την διπλωματική ημερήσια διάταξη της «ειρηνευτικής διαδικασίας».iv Μήπως γιατί αν επιστρέψουν οι πρόσφυγες το πολυαγαπημένο τους καθαρό φυλετικό εβραϊκό κράτος με την τεχνητή εβραϊκή πλειοψηφία του θα πάψει να υφίσταται στην πράξη;

Η μεγάλη πλειοψηφία του Παλαιστινιακού λαού ζούνε σήμερα σαν τα ζώα σε πάμφτωχους προσφυγικούς καταυλισμούς – γκέτο στον Λίβανο, στην Ιορδανία και αλλού με μοναδική ελπίδα ότι κάποια μέρα θα ξαναδούν τα σπίτια και τα χωριά τους, αλλά και με τον διαρκή φόβο της επόμενης επιδρομής των ισραηλινών που θα τους κατασφάξουν όπως έκαναν στην Σάμπρα και την Σατίλα. Το νομικό καθεστώς των εξόριστων Παλαιστινιακών πληθυσμών παραμένει παντού αμφιλεγόμενο αφού καμιά Αραβική χώρα από όσες έχουν στα εδάφη τους προσφυγικούς καταυλισμούς (Λίβανος, Ιορδανία) δεν έχει αποδώσει πολιτικά δικαιώματα στους κατοίκους των καταυλισμών, με την (φωτεινή) εξαίρεση της Συρίας.v Ούτε βέβαια οι Παλαιστίνιοι προστατεύονται από τις διεθνείς συνθήκες για τα δικαιώματα των προσφύγων, αφού η ίδια η ισραηλο-παλαιστινιακή διαμάχη δεν πληρεί τις προδιαγραφές που ορίζουν οι διεθνείς συνθήκες για να χαρακτηριστεί επίσημα η Παλαιστίνη ως εμπόλεμη ζώνη. Ουσιαστικά, πρόκειται για την ίδια νομική αμφισημία που δίνει το περιθώριο στο Ισραήλ να μην αποδίδει δικαιώματα εμπολέμων στους Παλαιστίνιους μαχητές που αιχμαλωτίζει, αλλά να τους αντιμετωπίζει σαν «μη-νόμιμους μαχητές», άτακτους που δεν υπόκεινται στις κανονιστικές διατάξεις του διεθνούς δικαίου και γι’ αυτό ευάλωτους σε κάθε είδους μεταχείριση, από μαζικές δολοφονίες, μέχρι αποτρόπαια βασανιστήρια, ομηρίες και «παράνομο» μακροχρόνιο εγκλεισμό. Επειδή ο αστικός «πολιτισμός» αδυνατεί να αντιληφθεί την υπόσταση ενός ανθρώπινου όντος ως τέτοιου, και δεν αναγνωρίζει παρά μόνο μονάδες των οποίων τα όποια δικαιώματα εκπορεύονται από την ιδιότητα τους ως υπηκόων κάποιας ετερόνομης κρατικής οντότητας, οι εξόριστοι Παλαιστίνιοι, παραμένουν ένας «ξεχασμένος λαός», έρμαια στις εχθρικές διαθέσεις των αραβικών κυβερνήσεων που τους απεχθάνονται ως ξένα σώματα και τους βλέπουν σαν δυνητική απειλή για την σταθερότητα των καθεστώτων τους, και πλήρως εκτεθειμένοι στις φονικές επιδρομές της ισραηλινής πολεμικής μηχανής, κάθε φορά που οι σιωνιστές ψάχνουν αφορμή για την εξαπόλυση ενός ακόμη περιφερειακού πολέμου στην Μέση Ανατολή.vi

Όταν το Ισραήλ δεν ασχολείται με το να βομβαρδίζει τους γείτονες του, να προκαλεί ένοπλες περιφερειακές συρράξεις και να υφαρπάζει μαζικά Παλαιστινιακά και Αραβικά εδάφη (1947, 1967, 1981), συνεχίζει την εκστρατεία γενοκτονίας κατά των πολύπαθων Παλαιστινίων με άλλους τρόπους. Από αυτή την άποψη, η πολιτική των σιωνιστών ως προς το εδαφικό ζήτημα στις κατεχόμενες περιοχές της Γάζας και της Δυτικής Όχθης παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο αδιάλειπτος εποικισμός των Παλαιστινιακών εδαφών (που αποτελούν επίσημη πολιτική του Ισραηλινού κράτους) είναι μια από αυτές τις πολιτικές, όπου εβραϊκοί θύλακες δημιουργούνται δια της βίας μέσα σε Παλαιστινιακά χωριά και περιοχές με αμιγώς αραβικούς πληθυσμούς.vii Οι περιοχές αυτές ακρωτηριάζονται και διαμελίζονται για να φτιάξουν τις πολυτελείς βιλλάρες τους εκατό έποικοι, κατά κανόνα ακροδεξιών και μισαλόδοξων πεποιθήσεων. Αργότερα περικλείονται με το έτσι θέλω στην επίσημη επικράτεια του Ισραήλ κόβοντας τα Παλαιστινιακά χωριά στην μέση και απαλλοτριώνοντας μονομερώς τα εδάφη τους, καταστρέφοντας τις υλικές προϋποθέσεις και τις υποδομές για την επιβίωση τους. Οι εκτάσεις περιφράσσονται και οι Παλαιστίνοι απαγορεύεται να περάσουν μέσα από τα εδάφη όπου περνούν οι αυτοκινητόδρομοι, τα εμπορικά κέντρα και τα γήπεδα γκολφ που φτιάχτηκαν για την ψυχαγωγία των καλοταϊσμένων εποίκων.viii Τα παραπάνω δεν πρέπει να προκαλούν έκπληξη. Ο διαρκής αποικισμός της Παλαιστίνης και ο σταδιακός σφετερισμός όλο και μεγαλύτερου μέρους των αραβικών εδαφών ήταν η μέθοδος που χρησιμοποίησαν οι πρώτοι Σιωνιστές για να δημιουργήσουν πληθυσμιακά και εδαφικά fait accompli που αργότερα ενσωματώθηκαν στην επίσημη ισραηλινή επικράτεια. Η μέθοδος αυτή αποδίδει μια χαρά εδώ και 60 χρόνια, και οι ισραηλινοί δεν έχουν κανέναν λόγο να την αλλάξουν τώρα. Χιλιάδες έχουν υπάρξει τα θύματα των Παλαιστινίων σε αυτόν τον άνισο αγώνα ανάμεσα σε έναν άμαχο πληθυσμό οπλισμένο με αυτοσχέδια βαρελότα (που ο διεθνής τύπος αποκαλεί παραπαλνητικά “ρουκέτες”) και την πιο τέλεια εξοπλισμένη πολεμική μηχανή του πλανήτη. Χιλιάδες είναι οι κτηνωδίες που έχουν διαπράξει οι κατοχικές δυνάμεις πυροβολώντας ασθενοφόρα, σχολεία, κλινικές, οικιστικά συγκροτήματα, ανήλικα παιδάκια και όποιο άλλο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας μπορεί κανείς να φανταστεί.

Ο μόνος λόγος που το Παλαιστινιακό έθνος επιβιώνει ακόμα είναι, α) διότι αναπαράγεται με τρομερούς δημογραφικούς ρυθμούς και β) διότι κανείς δεν τους θέλει και δεν έχουν που αλλού να πάνε. Ειδάλλως, έχουμε την αίσθηση ότι τώρα θα συζητάγαμε για το Παλαιστινιακό έθνος που κάποτε υπήρξε και που τώρα μόνο υπολείμματα του επιβιώνουν, όπως έκαναν οι (μέντορες του Ισραήλ) Η.Π.Α. με τους γηγενείς ινδιάνους. Πράγματι, ο λαός των αμερικανών ινδιάνων δεν εξαφανίστηκε μέσα σε μια νύχτα. Η εξαφάνιση των ινδιάνων ήταν μια διαδικασία που διήρκεσε τουλάχιστον 1,5 αιώνα εάν θεωρήσουμε ότι ξεκίνησε με την ίδρυση των ΗΠΑ ως ανεξάρτητου κράτους και τελείωσε το 1924 με τη νομοθεσία για την απόδοση Αμερικανικής υπηκοότητας στους ιθαγενείς. Ορόσημο της γενοκτονίας αποτελούν οι «Συμφωνίες» του 1876 με τις οποίες οι ινδιάνικοι πληθυσμοί θα μεταφέρονταν σε γκετοποιημένους καταυλισμούς, στους οποίους θα μπορούσαν να ζουν με φαινομενική αυτονομία από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ. Μια συμφωνία στην οποία οι αυτόχθονες διέβλεψαν ένα τέχνασμα που προδιέγραφε την αρχή του τέλους, γιατί ουσιαστικά σήμαινε ότι δέχονταν να είναι φιλοξενούμενοι στην ίδια τους τη γη, την οποία κάποτε μπορούσαν να περιδιαβαίνουν ελεύθερα ως νομάδες. Η συγκατάθεση των περισσοτέρων φυλών αποσπάστηκε με την βία από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, ενώ άλλες φυλές υπαναχώρησαν επειδή απλούστατα δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Ας αναλογιστούμε τα πρώτα καραβάνια οπλισμένων Αγγλοσαξόνων έποικων που εγκαταστάθηκαν στην Αμερικανική δυτική μεθόριο. Μετά ας φέρουμε κατά νου τον οπλισμένο μέχρι τα δόντια αγρότη του κιμπούτς και θα καταλάβουμε την κοινή συνισταμένη των σχεδιασμών των Αμερικανικών και Ισραηλινών ελίτ για το μέλλον της Παλαιστίνης.

 

 

ii Το Ισραήλ δεν διαθέτει γραπτό σύνταγμα. Η πολιτειακή μορφή και το περιεχόμενο των θεσμών του κράτους καθορίζεται από τους Θεμελιώδεις Νόμους.

iii Για μια ιστορική αναδρομή στην προμελετημένη αγριότητα της σφαγής του Ντέιρ Γιασσίν, N. Finkelstein, Εικόνα και πραγματικότητα της ισραηλο-παλαιστινιακής διαμάχης (Εκδόσεις 21ου), σελ. 154.

iv Αυτό που αποκαλούμε «από-Αραβοποίηση». Ο όρος κατασκευάστηκε από τον Εβραίο ιστορικό Ίλαν Πάπε, έναν από τους πιο διάσημους διαφωνούντες ισραηλινούς διανοουμένους. Όταν λέμε από-Αραβοποίηση δεν εννοούμε τον ταυτόχρονο αφανισμό όλων των Παλαιστινίων, σαν από ατομική βόμβα. Μιλάμε για την διεξαγωγή μιας μακροχρόνιας συστηματικής εκστρατείας εθνοκάθαρσης από το Ισραήλ, ώστε να καταστεί η ζωή στην Παλαιστίνη ανυπόφορη για τους άραβες, είτε μέσω της καταστολής, είτε με στερήσεις, εκτεταμένη εξαθλίωση και μαζικές δολοφονίες, προκειμένου να αναγκαστούν να μεταναστεύσουν. Il. Pappe, The History of Israel Reconsidered , http://www.thirdworldtraveler.com/Pappe_Ilan/Hx_Israel_Reconsider_Pappe.html.

vi W.J, Martin,The Palestinians: The Forgotten People, http://www.countercurrents.org/martin220412.htm.

vii Πράγματι, από το 2013 κι έπειτα η εβραϊκή εποικιστική δραστηριότητα στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη αυξήθηκε σε ποσοστό 70%. Στο, S. Ho, Settlement construction rate rises 70% in 2013, http://www.timesofisrael.com/settlement-construction-rate-rises-70-in-2013/.

viii Ενδεικτικές της χλιδής που χαρακτηρίζει την καθημερινή διαβίωση στους εποικιστικούς θύλακες είναι οι φωτογραφίες από τον εβραϊκό οικισμό του Μάαλε Αντουμίμ, https://en.wikipedia.org/wiki/Ma%27ale_Adumim .

Η βάρβαρη Αμερική

160222-D-HV319-001

Ιδού, εδώ είναι γυμνός κι όχι… όμορφος: ο ανθρωπισμός μας δεν ήταν παρά μια ψευδής ιδεολογία, η εξαίρετη αιτιολόγηση της λεηλασίας. Οι τρυφερότητες του και η λεπτολογία του εγγυώνται τις επιθέσεις μας”.

Jean Paul Sartre, πρόλογος στο βιβλίο του Franz Fanon, Της Γης οι Κολασμένοι

Η εν ψυχρώ δολοφονία του Κάσεμ Σολεϊμάνι από τον στρατό των ΗΠΑ είναι μια ενέργεια χωρίς προηγούμενο στα χρονικά των διεθνών σχέσεων. Δεν το λέμε αυτό επειδή τέτοιες εξωδικαστικές δολοφονίες δεν έχουν διαπραχθεί ποτέ ξανά στο παρελθόν από κάποιο κράτος. Η ισραηλινή Μοσάντ υπήρξε η αμφιλεγόμενη πρωτοπόρος σε αυτό το είδος των ενεργειών, εφόσον εδώ και δεκαετίες διεξάγει τέτοιες θανάσιμες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον οποιουδήποτε κρίνει ότι με τη στάση του/της εμποδίζει την εκπλήρωση των γεωπολιτικών επιδιώξεων του Ισραήλ. Ωστόσο, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, πάντοτε οι ισραηλινοί είχαν τη σύνεση να μην διεκδικήσουν επίσημα την πατρότητα για αυτές τις ειδεχθείς πράξεις κρατικής τρομοκρατίας. Δεν είναι μόνο ότι τέτοιες ενέργειες έρχονται σε σύγκρουση με τις εν πολλοίς ανεπαρκείς ασφαλιστικές δικλείδες του εύθραυστου νομικού οικοδομήματος που αποκαλούμε διεθνές δίκαιο. Η δολοφονία ενός υψηλόβαθμου κρατικού αξιωματούχου στο έδαφος μιας τρίτης χώρας υπονομεύει ακόμα και τις πιο στοιχειώδεις πρακτικές του εθιμικού δικαίου που κάνει δυνατή έστω και μια βεβιασμένη μορφή συνύπαρξης ανάμεσα στα κράτη. Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε για μια στιγμή πώς θα ήταν ο κόσμος αν κάθε κράτος αποφάσιζε ότι έχει το δικαίωμα να εξοντώσει όσους το ίδιο ορίζει σαν “εχθρούς” ή ανταγωνιστές του με μεθοδικά προληπτικά χτυπήματα σε καιρό ειρήνης. Οι ρουκέτες ξαφνικά θα άρχιζαν να πέφτουν βροχή. Η υποτυπώδης συνεννόηση που είναι η αναγκαία συνθήκη για μια εκτενέστερη και πιο συστηματική διαβούλευση γύρω από τις θεμελιώδεις αρχές ενός συστήματος συλλογικής ασφάλειας, ή έστω ενός ιεραρχικού διεθνούς συστήματος που διέπεται από δομικές ανισότητες πλούτου, ισχύος, κλπ., αλλά τουλάχιστον αναγνωρίζει το δικαίωμα του κάθε κράτους να υπάρχει ως ξεχωριστή οντότητα, θα κατέρρεε ολοκληρωτικά μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου ο πόλεμος ποτέ δεν θα τελείωνε και ο στόχος θα ήταν η καθολική υπαρξιακή εκμηδένιση του αντιπάλου.

Αυτή τη λογική εκφράζει έμπρακτα η δολοφονία του Κάσεμ, εφόσον οι ΗΠΑ όχι μόνο δεν αρνήθηκαν ότι είναι υπαίτιες για τούτη την επίδειξη βαρβαρότητας, αλλά τουναντίον υιοθετούν πρόθυμα την ευθύνη και διατείνονται ότι η ενέργεια τους ήταν με κάποιον τρόπο δικαιολογημένη κι επιβεβλημένη. Η κυνική διάθεση που δείχνει η αμερικανική ελίτ, όχι απλώς να αναγορεύσει τα εγωιστικά κριτήρια του γεωπολιτικού της συμφέροντος σε μοναδική κατευθυντήρια αρχή της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ (αυτή η διάθεση υπάρχει πάντοτε και χαρακτηρίζει τις πολιτικές κάθε ισχυρού κρατικού μορφώματος), αλλά να πράξει σαν τα κριτήρια αυτά να υπερισχύουν οποιασδήποτε έννοιας ηθικής και θεσμικής αναγνώρισης του αντιπάλου, είναι το καινούριο στοιχείο που φέρνουν οι ΗΠΑ στη διεθνή πολιτική σκηνή. Ένα στοιχείο που σηματοδοτεί την οριστική ρήξη ανάμεσα στις ΗΠΑ και σε οποιαδήποτε λογική ειρηνικής συνύπαρξης πάνω στην οποία μπορεί να αναπτυχθεί ένα εποικοδόμημα νομικών ρυθμίσεων που θα μπορούσε να συντελέσει στην άνοδο μιας κανονικότητας στις διεθνείς σχέσεις.

Αντιμέτωπες με ένα διεθνές σύστημα που γίνεται ολοένα και πιο ανυπάκουο, όλο και πιο ανεξάρτητο από τη δεσποτική θέληση τους, οι ΗΠΑ επιλέγουν να κινηθούν έξω από τα όρια αυτού του συστήματος και να το υπονομεύσουν. Ο Τραμπ πρώτα έκοψε τη χρηματοδότηση των θεσμικών οργάνων του ΟΗΕ, με συνέπεια το πολυάριθμο υπαλληλικό προσωπικό της πολυεθνικής γραφειοκρατίας που εδώ και χρόνια υπηρέτησε με αξιοσημείωτη αίσθηση του καθήκοντος τα συμφέροντα της υπερδύναμης, τους τελευταίους μήνες να βρίσκεται μπροστά στο πρωτοφανές φάσμα της καθυστέρησης στην καταβολή της πληρωμής για τα δεδουλευμένα του.i Πριν από αυτό, ο εκκεντρικός πρόεδρος των ΗΠΑ είχε αποχωρήσει από την πολυμερή συνθήκη για την κλιματική αλλαγή, ενώ έσυρε κακήν κακώς τη χώρα του έξω από τη διεθνή συμφωνία για την ανάπτυξη του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, μια κίνηση που ερμηνεύτηκε από αμφότερους φίλους κι εχθρούς των ΗΠΑ ως βραδυφλεγής βόμβα ενάντια στην προσπάθεια αποτροπής μιας γενικευμένης διακρατικής πολεμικής σύρραξης.ii Ακόμα και η άρνηση της κυβέρνησης Τραμπ να επικυρώσει την δυστοπική συνθήκη TTIP για το “ελεύθερο” εμπόριο ανάμεσα στις ΗΠΑ και την ΕΕ, υποκινήθηκε από την επίγνωση που έχει ένα τμήμα της αμερικανικής ελίτ ότι οι συνθήκες μέσα στις οποίες διεξάγεται το διεθνές εμπόριο έχει πάψει προ πολλού να εγγυάται την απρόσκοπτη αναπαραγωγή της παγκόσμιας ηγεμονίας της στη σφαίρα της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας.iii Δεν υπήρξε ωστόσο ποτέ ένας κυρίαρχος που δέχτηκε να αποχωρήσει φρόνιμα και σιωπηρά από το προσκήνιο της ιστορίας. Ο εξουσιαστής πρώτα θα προτιμήσει να δει τη γη να γίνεται στάχτη μπροστά στα μάτια του, προτού παραιτηθεί εθελοντικά από το “δικαίωμα” του να κυβερνά τον κόσμο.

Η μέθοδος που επέλεξαν οι ΗΠΑ προκειμένου να διεκπεραιώσουν το χτύπημα εναντίον του ανυποψίαστου Σολεϊμάνι (εκτοξεύοντας ρουκέτες από ένα άψυχο μηχάνημα 100 μέτρα πάνω απ’ το έδαφος), είναι από μόνη της ένας συμβολισμός για τη θέση του απομονωμένου παρία που τους αναλογεί τόσο ανάμεσα στους λαούς της Μ. Ανατολής, όσο και στην κοινότητα των λαών με την ευρεία έννοια. Είναι την ίδια στιγμή δείγμα της δύναμης και της αδυναμίας τους. Το στοιχείο της δύναμης έγκειται στο γεγονός ότι αποδείχτηκε για μια ακόμα φορά πως κανείς δεν μπορεί να πιστεύει πως είναι απρόσβλητος από την φονική αποτελεσματικότητα της στρατιωτικής μηχανής της υπερδύναμης. Οι ΗΠΑ επιφύλαξαν στον άλλοτε κραταίο στρατηγό της ισλαμικής “δημοκρατίας” την ατιμωτική μοίρα ενός τριτοκοσμικού πολέμαρχου, ή ενός αγνώστου ταυτότητας αντάρτη, από τις χιλιάδες που η κρεατομηχανή του ΝΑΤΟ έχει ανατινάξει τα τελευταία χρόνια σε κάποια ανυπότακτη γωνιά της οικουμένης και που ποτέ δεν θα μάθουμε το όνομα τους. Αναμφίβολα, η οδυνηρή διαπίστωση ότι σε κάθε στιγμή είναι πιθανό για κάποιον να μετατραπεί σε μια άμορφη μάζα καμμένου κρέατος, λειτουργεί σαν αντικίνητρο και ακυρώνει πολλά από τα θέλγητρα που μπορεί να συνεπάγεται η κατοχή ενός κρατικού αξιώματος στην ισλαμική “δημοκρατία”. Κι εφόσον οι ΗΠΑ αρνούνται να λογοδοτήσουν ή να συμμορφωθούν με τους διεθνείς κανόνες που ορίζουν τις συνθήκες που πρέπει να συντρέχουν για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης, το να προκαλέσει κανείς τη δυσαρέσκεια ή την οργή της υπερδύναμης ισοδυναμεί με τη λεπτή διαχωριστική γραμμή που χωρίζει μια ήρεμη και μακροχρόνια ζωή από έναν εκκωφαντικό, παραδειγματικό θάνατο.

Από την άλλη, η εκτέλεση του ιρανού αξιωματούχου με χρήση στρατιωτικού drone δείχνει την απομόνωση στην οποία έχουν περιέλθεί οι ΗΠΑ στην περιοχή, την έλλειψη δηλαδή φυσικών συμμάχων στο έδαφος. Στρατηγικά, το Ιράν βρίσκεται στην καλύτερη φάση της μετεπαναστατικής ιστορίας του. Στη Συρία, ο οργανικός σύμμαχος των ιρανών Άσαντ φαίνεται πως εδραιώνει ξανά σταθερά το μπααθικό καθεστώς και θέτει υπό την κυριαρχία του το σύνολο της συριακής επικράτειας. Στον Λίβανο, για πρώτη φορά μετά από τριάντα χρόνια ένοπλης αντίστασης στην ισραηλινή επιθετικότητα, η Χεζμπολάχ εισήλθε στην κυβέρνηση και μάλιστα από τη θέση του πλειοψηφικού εταίρου, ενώ στο αραβικό Ιράκ, οι σιιτικές πολιτοφυλακές οι οποίες διατηρούν αδελφικές σχέσεις με το βαθύ κράτος του Ιράν (Φρουροί της Επανάστασης) ελέγχουν πλήρως τη χώρα έπειτα από τη στρατιωτική συντριβή του σουνιτικού ISIS. Η στρατηγική ισχύς του Ιράν μάλιστα είναι τέτοια που του επιτρέπει να αναλαμβάνει κι επιθετικές πρωτοβουλίες στη διεθνή σκακιέρα οι οποίες αποβλέπουν στην περαιτέρω ανατροπή του περιφερειακού συσχετισμού δυνάμεων προς όφελος του. Άλλωστε, στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να κατανοήσουμε και την απόσχιση του Κατάρ από τον ρόλο του πειθήνιου δορυφόρου της Σαουδικής Αραβίας, αλλά και την υποδαύλιση μιας παλλαϊκής εξέγερσης στην Υεμένη, μιας χώρας που στρατηγικά ανήκει στο μαλακό υπογάστριο της Σαουδικής Αραβίας και απειλεί να φέρει τον ιρανικό στρατό έξω από τα νότια σύνορα του αιώνιου ανταγωνιστή του στην Μέση Ανατολή.iv

Θα πρέπει κανείς εδώ να έχει κατά νου πως ο μουσουλμανικός κόσμος κάθε άλλο παρά ενωμένος είναι. Αντίθετα υπάρχει μια βασική διαχωριστική γραμμή που πολύ σχηματικά τέμνει τις χώρες του ισλάμ και τις χωρίζει σε δύο αντίπαλα, ανταγωνιστικά στρατόπεδα. Η γραμμή αυτή εν πολλοίς αντιστοιχεί στην ιστορική διαμάχη που υπάρχει στο Ισλάμ ανάμεσα σε ένα σουνιτικό κατεστημένο που κατέχει την πολιτική εξουσία και τα ταξικά προνόμια στις περισσότερες ισλαμικές κοινωνίες και στις υποδέεστερες μάζες των φτωχών και των πληβείων που κατά κανόνα ανήκουν στη σιιτική εκδοχή της ισλαμικής θεολογίας και πληρώνουν το τίμημα της ταξικής υποδούλωσης τους εξαιτίας της διαχρονικής αντιπαράθεσης τους με τους σουνίτες κυρίαρχους. Η Σαουδική Αραβία είναι η δύναμη που ηγεμονεύει και καθοδηγεί τις προνομιούχες τάξεις των σουνιτών, ενώ το Ιράν, από την ισλαμική επανάσταση κι έπειτα, αποτέλεσε το ιδεολογικό, πολιτικό και πολιτισμικό σημείο αναφοράς γύρω από το οποίο συσπειρώνονται οι πάσης φύσεως απόκληροι και τα ετεροκαθοριζόμενα στρώματα του μουσουλμανικού κόσμου. Έτσι, όταν μιλάμε για τις στρατηγικές συμμαχίες του Ιράν στην περιοχή δεν αναφερόμαστε μονάχα σε διακρατικές συμφωνίες που συνάπτονται μεταξύ των ελίτ ερήμην και σε βάρος του λαϊκού παράγοντα, αλλά στην ταύτιση σε επίπεδο πολιτικής και συμβολισμού με στρώματα και κοινωνικές τάξεις των οποίων τα ταξικά συμφέροντα και τις επιθυμίες η ιρανική πολιτική έχει αναλάβει εξορισμού να υπερασπιστεί και να φέρει σε πέρας. Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί οτι η συγχώνευση ανάμεσα στους γεωστρατηγικούς στόχους που υπηρετεί η εξωτερική πολιτική του Ιράν και στα ταξικά συμφέροντα των υποτελών κοινωνικών ομάδων στις αραβικές χώρες σίγουρα δεν είναι το αποτέλεσμα της ανιδιοτελούς αφοσίωσης που τρέφουν οι μουλάδες προς τους απανταχού φτωχούς και καταπιεσμένους. Αντίθετα, συνιστά το προϊόν των αντικειμενικών αναγκών από τις οποίες διέπεται το ιρανικό στρατηγικό δόγμα και δεν είναι άλλο από τη διαμόρφωση στις γύρω χώρες ενός ευνοϊκά διακείμενου προς το θεοκρατικό καθεστώς πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού περιβάλλοντος με την επικράτηση των φιλοϊρανικών, ριζοσπαστικών τάσεων. Ο βαθμός κατά τον οποίο η πολιτική στο γεωστρατηγικό επίπεδο είναι πλήρως αποκομμένη από τις κατά τόπους υλικές ανάγκες και επιθυμίες των κατώτερων τάξεων, ή τουναντίον κατορθώνει να εκφράσει ταξικά συμφέροντα και τις συλλογικές επιθυμίες μιας μερίδας από τα λαϊκά στρώματα, είναι η διαφορά ανάμεσα στον αποκομμένο και αυταρχικό ιμπεριαλισμό των κυρίαρχων ελίτ (ΗΠΑ) και σε μια γεωπολιτική προσέγγιση που αποτελεί συνέχιση κι έκφραση μιας υπαρκτής ταξικής πραγματικότητας που βρίσκει απήχηση στους λαούς της κάθε περιφέρειας.

iiiΓια μια συνοπτική κριτική της TTIP, https://www.provo.gr/i-diktatoria-pou-erxetai/.

ivΈνας από τους αδιαπραγμάτευτους όρους που περιλαμβάνε το διπλωματικό τελεσίγραφο το οποίο επέδωσε η Σαουδική Αραβία στο Κατάρ για να μην προχωρήσει στην επιβολή οικονομικού αποκλεισμού σε βαρός του, ήταν η άμεση και ολοκληρωτική διάρρηξη των εμπορικών δεσμών και των διπλωματικών σχέσεων του εμιράτου με το Ιράν. Απαίτηση στην οποία το Κατάρ αρνήθηκε κατηγορηματικά να ενδώσει. https://www.aljazeera.com/news/2019/06/qatar-blockade-gulf-crisis-190604220901644.html.