Ελλάδα-ΕΕ, μια μικρή αλληγορική ιστορία

image

Αυτός ο όρος [Μετάβαση] έχει προσλάβει στη δημόσια πολιτική συζήτηση τη σχεδόν βιβλική διάσταση μιας εισδοχής στη ‘χώρα της αφθονίας’. Αλλά ακόμη και σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, ακούμε ότι η Μετάβαση έχει μείνει ανολοκλήρωτη. Η περιπλάνηση στην έρημο δεν φαίνεται να έχει τέλος. Και παρά τη ρητορική της ημιτελούς ολοκλήρωσης, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι η ελεύθερη αγορά βασιλεύει παντού κυρίαρχη […] Μολαταύτα, η έννοια της ανολοκλήρωτης μετάβασης ακόμα μονοπωλεί τα μίνιτα και τον ακαδημαϊκό λόγο και οι πολιτικές ελίτ την χρησιμοποιούν για να δικαιολογήσουν ένα ακόμη κύμα ιδιωτικοποιήσεων σε βάρος του κρατικού ή του κοινωνικού πλούτου. Είναι σαν να μην τολμάει κανείς να πει ότι η Μετάβαση σήμαινε ακριβώς να περιέλθουν αυτά τα κράτη κάτω απ τον έλεγχο του καπιταλισμού. Από αυτή την άποψη, η Μετάβαση έχει προ πολλού τελειώσει. Δεν υπάρχει πια κάτι, ένας προορισμός στον οποίο μπορούμε να ‘μεταβούμε’”.

Σρέτσκο Χόρβατ, Καλωσήρθατε στην Έρημο της Μετάβασης

Είσαι ένας μικρομεσαίος μεροκαματιάρης. Ούτε πλούσιος, ούτε φτωχός, με μισθό που τα φέρνεις βόλτα, τρόπος ζωής ήπιος και μετρημένος. Μια μέρα γνωρίζεις έναν τύπο. Ο μάγκας είναι large, έχει φράγκα και ζει μέσα στη χλιδή, ακολουθώντας ένα ξέφρενο λάιφ-στάιλ. Λαμπερά αυτοκίνητα, φιρμάτα ρούχα, γυναίκες, μπαράκια κάθε βράδυ, ακριβά εστιατόρια, εκδρομές και ταξίδια στο εξωτερικό. Τα ψιλοβρίσκετε και γίνεστε φίλοι. Εσύ γλυκαίνεσαι και παρ’ όλο που το εισόδημα σου δεν το επιτρέπει, κολλάς από κοντά στις βόλτες, τις κραιπάλες και τα χαϊλίκια. Πλάι στον κολλητό σου, μοιάζεις άλλος άνθρωπος. Αισθάνεσαι και συ σημαντικός, μάγκας και “επιτυχημένος”. Κάποια στιγμή όμως καταλαβαίνεις ότι δεν σε παίρνει. Τον πιάνεις και του λες ότι ως εδώ ήταν, δεν αντέχει άλλο η τσέπη σου την μεγάλη ζωή. Αυτός γυρνάει και σου λέει καθησυχαστικά: “Τι σε νοιάζει ρε μαλάκα; Εγώ είμαι εδώ. Θα βγαίνουμε και θα τα βάζω εγώ τα λεφτά. Εσύ θα μου δίνεις όσα μπορείς, όποτε μπορείς. Φιλαράκια είμαστε, δεν θα σε συντρέξω”; Εσύ το τρως το παραμύθι και συνεχίζεις ξέγνοιαστος στους ίδιους ρυθμούς. Περνά ο καιρός και συ ίδια δουλειά, ίδιο εισόδημα. Τα έξοδα όμως τρέχουν και χάρη στις πλάτες που σου κάνει ο “φίλος”-χορηγός πολλαπλασιάζονται. Μέχρι που συνειδητοποιείς ότι η αλόγιστη σπατάλη και ο πολυτελής τρόπος ζωής σε κάνανε φτωχότερο και σ’ έχουν φέρει στα όρια της χρεοκοπίας. Πιάνεις τον “κολλητό” και του εξηγείς την κατάσταση. Του λες ότι δεν έχεις μία, ότι παρά τα χρήματα που του έδωσες κατά καιρούς, το χρέος προς αυτόν έχει πενταπλασιαστεί και δεν θα μπορέσεις να του επιστρέψεις τα λεφτά που τόσα χρόνια ξόδευες αφειδώς με τη δική του παρότρυνση και σύμφωνη γνώμη. Τότε αυτός που τόσα χρόνια παρίστανε τον “φίλο” σου αφήνει την μάσκα του να πέσει και μεταμορφώνεται σε άγριο θηρίο. Γυρνάει και σε βρίζει με τα χειρότερα λόγια. Σε λέει κλέφτη, ακαμάτη και τεμπέλαρο. Σου ζητάει να βάλει χέρι στον μισθό σου, στο σπίτι σου και στα οικογενειακά σου κειμήλια. Τέλος, σου λέει ότι εσύ και τα παιδιά σου θα τον υπηρετείτε σαν σκλάβοι για το υπόλοιπο της ζωής σας, μέχρι να ξεχρεώσετε ή, εναλλακτικά, να πεθάνετε. Και συ αντί να του ρίξεις τρεις σφαλιάρες και να τον στείλεις στον διάβολο, αντί να διακόψεις κάθε σχέση μαζί του και να κάνεις μια καινούρια αρχή, δέχεσαι αδιαμαρτύρητα τον καινούριο ρόλο σου και συνεχίζεις να αποκαλείς έναν τέτοιο άνθρωπο “φίλο” σου κι “εταίρο”.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s